14-11-2005 Sponswerk, maar dan anders.

Ergens in juli (op 1 van de laatste bijeenkomsten voor de vakantie meen ik) hoorde ik van een collega radio-zendamateur (pe2htb) dat hij iemand kende die graag zijn machtiging wilde halen. Nou hoor je dat wel vaker, dus da's niet iets waar je een stukje over gaat schrijven. Meestal is het enthousiasme bij de aankomend radiozendamateur al snel minder als hij/zij de examen eisen ziet, de demotivatie door de meestal (droevige) resultaten van de eerste (internet)proef examens zonder bestudering van de stof nog daargelaten.

Het verhaal werd iets serieuzer toen zo half september bleek dat deze jongeman zich al opgegeven had voor het F-vergunning examen van november 2005. Hij had dus nog 6 weken voor het examen... da's (erg) kort dag. Nou hoor je wel vaker dat men zich “gewoon maar opgeeft” om eens te kijken of het te doen is, da's geen nieuws, de (voorspelbare) resultaten ook niet.

Deze jongeman was echter van plan op e.e.a. ook écht te gaan halen, en had zo hier en daar (op school) zelfs al geroepen “dat hem dat wel zou lukken”. Op zich best een gewaagde uitspraak, als het niet zou lukken zou íe daar afgaan als een gieter. Nou ken ik zijn moeder via-via en had al wat verhalen gehoord over z'n werktafel en dat hij “best wel handig was” met elektronica, dat bleek later een understatement. Bij het parkeer-beheer op de ROM, waar we de hele morgen in het natte gras stonden om eigenwijze koetsbestuurders in het gareel te houden, heb ik hem wat lopen plagen, dat iedereen van hem verwachtte dat 'ie het zou gaan halen en zo, en dat ie zich moest schamen al hij zou zakken met zijn vooropleiding. Wie A zei moest ook B zeggen vond ik.


Nou help ik graag iemand die wat wil bereiken, en omdat er geen F-cursus liep heb ik hem dus maar wat studie-hulp aangeboden. Dit kwam in eerste instantie wat aarzelend op gang, een week later was ik er ook achter waarom dit zo was. Deze jongeman, meneer “dat gaat me wel lukken”, had nog geen cursus boek van binnen of van buiten gezien !, laat staat dat hij er één in z'n bezit had. Dit scenario was nog niet bij me opgekomen en ik twijfelde of dit echt zou gaan lukken en ik hem niet wat teveel geplaagd had. Op de vraag “waarom nog geen cursusboek ?” kwamen wat vage kreten als “arme student”, “klein beetje blut en zo” en “net m'n eerste auto gekocht” (...).

Omdat ik hem graag wilde helpen dit te laten lukken, mocht íe een boek van mij lenen tot het moment dat hij zou slagen voor z'n F-examen. Hij had toen nog 5 weken leertijd tot het examen. De eerlijkheid gebied mij wel om te vermelden dat deze jongeman al 3 jaar MTS elektronica achter de kiezen had en een soortgenoot is welke beschikt over zgn. “techniek genen”. U kent dit type wel; Vaders weet ook hoe je kan knutselen met elektronica en de ouderlijke woning is door opa, vader en zoon voorzien niet geheel gebruikelijke, maar wel heel innovatieve en handige technische oplossingen. Z'n werktafel op zolder vertoonde ook verdacht veel overeenkomsten met het beeld van een shack zoals dat door pa0cx af en toe in electron zo kenmerkend opgetekend wordt. Vandaar dat ik er in eerste instantie zoveel vertrouwen in had dat dit vlot zou gaan lukken. Nou ben ik van mening dat, wanneer je dit soort elektronica hobbyisten/creatieve geesten niet “binnenhaalt” in deze mooie en veelzijdige hobby, deze mensen heel snel opschuiven richting een elektronica hobby in de audiowereld o.i.d. Ook daar kun je je ei kwijt voor wat betreft de analoge en digitale elektronica.


Maar goed, daar ging het nu niet over. Nadat we samen wat proef examens gemaakt te hebben om het niveau te bepalen (van wie ?), leek het toch aardig goed te zitten. Een paar kennis hiaten op de gebruikelijke plekken; zender en ontvanger technieken, antenne perikelen, propagatie en natuurlijk de door veel examen kandidaten gevreesde machigingsvoorwaarden. (weet u eigenlijk zelf nog wat de maximum seinsnelheid is bij identificatie d.m.v. CW in het geval van een experimentele digitale uitzending op 13cm ? *). Met 2 keer per week wat bijles en natuurlijk een behoorlijke inzet van hemzelf (in grote blokken het hele boek doorwerken en leren wat hij nog niet wist) ging het maken van opgaven steeds makkelijker en beter. Nou is het natuurlijk wel erg handig als je, zoals hij, nog in een leer ritme zit en door je voorkennis de bedenksels van de heren Ohm, Kirchoff en Watt kunt dromen. Soms moest ik aardig mijn best doen om de kennis bij mijzelf weer boven te halen, die bleek zo hier en daar toch wel een beetje stoffig te zijn geworden.

Ondertussen werden er zo hier en daar nog wat oude ATF-2 autotelefoons en mobilofoons losgetrokken om e.e.a. wat tastbaarder te maken. (kijk...dat is nou de pll, dit de mixer en dat ding met die witte plakjes is de eindtrap...) Aan z'n enthousiasme lag het zeker niet, bij de Jota (PA3DAT/J) was hij dan ook van de partij. Als ik me niet vergis heeft íe daar ook ooit nog eens als welp rondgelopen en dus niet helemaal vreemd van scouting uniformen en -cultuur. Meer mensen dan hij zelf verwachtte bleken hem daar nog te kennen. Al ras werd de eerste voorzichtige operating practice opgedaan en het hele verhaal “antennes” nog maar weer eens inzichtelijk gemaakt. De aanwezige “cracks” zijn natuurlijk ook érg handig bij invullen van kennis hiaten en allerlei propagatie vragen, waar een dergelijk evenement als Jota al niet goed voor kan zijn !


In de weken voor het examen waren er zo tussen de 4 en de 10 foutjes per proef examen, een beetje afhankelijk van hoe oud of nieuw het examen was. Voorwaar zeker niet slecht voor zo'n korte leer periode. De nieuwe examens leken toch aanmerkelijk minder moeilijk dan de oudere exemplaren, tenminste, dat was onze indruk. De examenvrees sloeg hem echter om het hart na het maken van z'n laatste proef examen, een dag of twee voor de afvaart naar Nieuwegein. 18 fout van de 50 ...oei... dat is zakken als de spreekwoordelijke baksteen, en mogelijk afgaan als een gieter (zie boven). Geen erg prettig vooruitzicht, zo met het examen in zicht. Nou was al heel snel duidelijk dat hij dit laatste proef examen in een krap uurtje afgeraffeld had, en de meeste fouten waren dan ook te danken aan “slecht lezen” en denken dat je exact dezelfde opgave al eerder gehad hebt in een proef examen, wat maar zelden 1:1 het geval is. Dit zijn vaak gemaakte fouten bij snelle studenten, die je bovendien geen enkele tijdwinst opleveren. Tijdens het officiële examen moet je toch de 1,5 a 2 uur helemaal uitzitten. Als hij het wat rustiger zou doen en goed zou lezen, dat zou het wel lukken, riep ik nog. Zelf was íe er niet toch helemaal gerust op. Ik 'k heb hem maar gevraagd om, als afleiding, over z'n toekomstige call te gaan nadenken. Immers z'n initialen zijn het zelfde als de mijne dus die call was al weg. Slechts een andere prefix leek hem niet erg handig (en mij ook niet!).


Op 2 november was het dan zo ver en vertrokken we mooi op tijd (7:50) van uit Zwolle richting Nieuwegein. Dat lijkt idioot vroeg, maar we waren na het nodige langzaam rijdend en stilstaand verkeer om ca. 9:55 op de plaats van bestemming. Netjes op tijd en genoeg tijd voor koffie. Na anderhalf uur kwam hij naar buiten met een gezicht als een oorwurm, ze kregen wel de juiste antwoorden, maar niet het definitieve resultaat. Daar moest hij nog 4 lange dagen op wachten. Gelukkig had hij wel z'n eigen antwoorden opgeschreven dus was vergelijken eenvoudig.

Om een kort verhaal lang te maken: Door zijn eigen inzet en een klein beetje hulp van ondergetekende is Mathijs van den Berg nu PA3MAT. Gefeliciteerd ! Nou mag je je bouwsels ook zelf testen.


-PA2MB
 

www.pa3ang.nl meppelronde via internet te ontvangen of gewoon wat testen met de ontvanger van Johan pa3ang uit zwolle (kijk bij pcr100) zie ook de nieuwe link dit was de 1e reactie van een luisteraar op de site van pa3ang:   Hallo Collega Zend of Luisteramateur,   Graag wil ik je een groot compliment maken met deze site. Ziet er goed uit, netjes en goed te overzien. En, eindelijk kan ik ook weer naar de Meppelerrepeater luisteren die ik helaas meer als een jaar heb moeten missen om naar de luisteren. Je zult mijn naam vast wel eens hebben horen genoemd in de rondes waar ik wekelijks naar zat luisteren. Dan melde ik mij steevast elke zondag in bij Wiebren uit Joure die de luistertelefoon deed. Eerst kon ik nog wel op eqso meeluisteren maar dat project doet het sinds een jaar niet meer. Ik heb tot voor twee jaar terug in Meppel gewoond en wel in de wijk tegenover de repeater. Daar had ik altijd prima ontvangst, maar ja wat wil je ook op die afstand gerekend. Vandaar dat ik ook blij ben om deze site van jou gevonden te hebben. Zoals vanmorgen ook toen ik weer 2 bekende stations hoorde, ik heb net het gevoel dat ik van een lange reis terugkom en weer bekenden hoor spreken. Zo kwam het even bij mij over en luister met veel plezier. Als je misschien vanmiddag ook luisterd zul je mij naam zeker voorbij horen komen in de precentielijst. Nochmaals hartelijk bedankt dat ik  via jou site toch mee kan luisteren, het doet me echt heel veel. Groeten uit Almelo.    Klaas Groothand         reactie van pa3ang: en hier doen we het voor